Mijn verhaal begint met beelden

Wat ik altijd heb gehad, is een fascinatie voor verhalen. Mensen die mij kennen, weten dat ik vaak in beelden praat. Niet in losse zinnen, maar eerder in scènes. Als een korte film die zich in mijn hoofd afspeelt. Verhalen ontstaan bij mij vanzelf: in beelden, sferen en momenten. Tijdens mijn studie ontdekte ik dat ik dyslectisch ben. Dat heeft mij lange tijd weerhouden van schrijven. De verhalen waren er wel, maar ze bleven ongeschreven. Totdat ik een aantal jaar geleden de moed vond om er daadwerkelijk één op papier te zetten.

Samen met een aantal vrienden begon ik aan een zoektocht. Welke vormgeving past bij het verhaal? Welke afmetingen van een boek zijn geschikt? Wat is het beste lettertype om rustig te lezen? Hoe zorgen we ervoor dat de tekst klopt? En misschien wel het meest bijzondere onderdeel: de kaft.

De kaft

Ik noem het bewust een kaft en geen cover. Voor mij is een kaft het omhulsel van een verhaal. Iets dat het verhaal draagt, versterkt en recht doet aan wat zich ertussen op de pagina’s en de tekst bevindt. Een cover voelt voor mij meer als een bedekking; iets wat eroverheen ligt. En daarmee doet het, in mijn ogen, het verhaal tekort. Wat voor mij telt, is dat een boek niet alleen gelezen wordt. Het mag ook gezien, gevoeld en beleefd worden. En misschien begint een goed verhaal daarom al voordat je de eerste bladzijde omslaat.

Aantekeningen en overige zaken

Tijdens het schrijven maak ik aantekeningen, krijgen de personen vorm. Dan schets ik locaties waar verhalen zich afspelen. De gebouwen, woningen, schuren of het hele landschap.

En soms ga ik over tot het ontwerpen van zaken die niet specifiek voor een verhaal zijn, maar voor al mijn boeken gelden; symbolen voor de LHBTIQ+ gemeenschap

[portretfoto’s op deze site zijn van Studio Schoots]